To sugestywne rysunek przedstawia elegancką kobietę siedzącą na ławce z pewnym siebie, a jednocześnie zamyślonym wyrazem twarzy. Artysta używa delikatnych linii i cieniowania, prawdopodobnie węglem i kredą, by ożywić postać. Jej strój — płynna biała sukienka pod pasiastą marynarką oraz kapelusz ozdobiony kwiatem — odzwierciedla modę początku XX wieku.

Kompozycja zręcznie łączy szczegóły z prostotą: miękka twarz i wdzięczna postawa kobiety kontrastują z dynamicznymi liniami tła. Monochromatyczna paleta z subtelnymi białymi akcentami nadaje dziełu ponadczasowy, nostalgiczny nastrój. Pomimo ograniczonej gamy kolorystycznej, rysunek emanuje żywotnością, jakby postać mogła w każdej chwili przemówić lub wstać. Powstałe w 1915 roku dzieło odzwierciedla zmiany społeczne tamtej epoki, zachowując arystokratyczny urok i przekazując siłę oraz spokojne piękno kobiety.