W tym oszałamiającym dziele sztuki widzimy imponującą scenę, w której centralna postać stoi na marmurowych schodach, ubrana w eteryczną, białą odzież, która elegancko opada na ziemię. Ręce postaci swobodnie opadają na boki, podkreślając jej kruchość w otoczeniu przepychu. Kontrast między jej bladym strojem a bogatymi, ciepłymi kolorami ozdobnego otoczenia przyciąga wzrok, budząc uczucia zarówno gracji, jak i rozpaczy. Za nią siedzi wiele postaci, z wyrazami twarzy od zdziwienia po obojętność—niepokojące przypomnienie o osądzie i losie. Wspaniały lew, wyrzeźbiony w marmurze, u jej stóp symbolizuje siłę i szlachetność, kontrastując wyraźnie z jej delikatną, kruchą obecnością w tym potężnym momencie.

Kompozycja jest mistrzowsko wykonana; pionowe linie kolumn stwarzają wrażenie wysokości i majestatu, podczas gdy diagonale schodów kierują spojrzenie widza bezpośrednio w stronę głównej bohaterki. Waterhouse korzysta z bogatej palety kolorów; ciepłe odcienie brązu, złota i głębokiej czerwieni owija widza w luksusową atmosferę dworu Heroda, jednocześnie uchwycając napięcie sceny. Emocjonalny wpływ jest namacalny — odczuwa się mieszankę empatii dla centralnej postaci oraz ciekawości dotyczącej okoliczności, które doprowadziły do tej chwili osądu. Historyczne i mitologiczne narracje splatają się, gdy widz rozważa historię Mariamne, której los został przypieczętowany przez władzę i zazdrość.