Bu çarpıcı eserde, mermer bir merdivenin üzerinde durmakta olan merkezi bir figür görüyoruz. Eşarbı dökülen beyaz bir giysi içinde giyinmiş olan bu figür, zarif bir şekilde yere kadar akıyor. Figürün elleri yanlarında salınarak, onu çevreleyen gösterişli ortam içinde savunmasızlığını vurguluyor. Onun soluk giysisiyle zengin, sıcak renklerin oluşturduğu ortamın karşıtlığı göz alıyor ve hem zarafet hem de umutsuzluk duygularını uyandırıyor. Arkasında birçok figür oturmaktadır ve yüz ifadeleri şaşırmışlıktan kayıtsızlığa kadar uzanıyor ve bu durum yargı ve kaderin sinyallerini hatırlatıyor. Ayaklarının altındaki mermerden oyulmuş muhteşem aslan, güç ve asilliği sembolize ediyor ve bu güçlü an içindeki narin, savunmasız varlığıyla keskin bir tezat oluşturuyor.

Kompozisyon oldukça ustalıkla oluşturulmuş; sütunların dikey hatları yükseklik ve ihtişam hissi yaratıyor, iken eğik basamaklar, izleyicinin dikkatini doğrudan ana karaktere yönlendiriyor. Waterhouse, zengin bir renk paleti kullanıyor; sıcak kahverengiler, altınlar ve derin kırmızı tonlar, izleyiciyi Herod'un sarayının lüks ortamında sararken, aynı zamanda sahnenin gerginliğini de yakalıyor. Duygusal etkisi belirgindir—insan, merkezi figüre karşı bir empati hissederken, bu yargı anına nasıl gelindiği konusunda merak duyar. Tarihsel ve mitolojik anlatılar birbirine dolanırken izleyici, güç ve kıskançlık tarafından mühürlenmiş Mariamne'nin hikayesini düşünmek zorunda kalır.