Scena rozwija się z witalnością, która natychmiast przyciąga wzrok; bogactwo kolorów tańczy na płótnie. Technika jest niewątpliwie pointylistyczna, gdzie niezliczone małe punkty czystego koloru optycznie łączą się, tworząc obraz. Strzeliste drzewa, których gałęzie sięgają ku niebu, dominują na pierwszym planie, a ich liście są mozaiką błękitów, zieleni i żółci, poprzecinaną słońcem i cieniem. Czuję ciepło słońca, delikatny powiew wiatru.

Gdy mój wzrok błądzi, odległa zatoka lub zatoczka mieni się w miękkich odcieniach lawendy i różu, będąc spokojnym kontrastem dla tętniącego życiem pierwszego planu. Kompozycja jest mistrzowska, artysta prowadzi wzrok widza przez scenę z poczuciem rytmu i harmonii. Dobór kolorów tworzy specyficzną atmosferę; poczucie spokoju i naturalnego piękna. Patrzenie na to dzieło jest jak wejście do snu, miejsca, w którym świat jest malowany światłem i kolorem.