Obraz przedstawia spokojną wiejską scenę, na której dwa woły cierpliwie stoją na ziemnej drodze, ich białe futro nakrapiane jest cieniami sugerującymi miękkie światło świtu lub zmierzchu. Po prawej stronie znajduje się duży drewniany wóz załadowany świeżo skoszonym sianem, którym opiekują się dwaj robotnicy, ich sylwetki stapiają się z naturalnymi odcieniami krajobrazu. Kompozycja równoważy solidność wołów i wozu z otwartym i rozległym niebem rozciągającym się spokojnie nad horyzontem w delikatnych odcieniach niebieskiego i przytłumionej szarości. Pociągnięcia pędzla są luźne, lecz celowe, z delikatnymi akcentami oddającymi teksturę sierści zwierząt i szorstkiego drewna wozu, wszystko utrzymane w ziemistej palecie zieleni, brązów i subtelnych ochry.

Dzieło to ucieleśnia spokojną chwilę życia na wsi, przywołując godność i spokojny rytm pracy rolniczej. Stonowana paleta barw i miękkie światło tworzą spokojną atmosferę, zapraszając widza do wyobrażenia sobie delikatnych dźwięków natury – szumu siana, niskiego oddechu wołów i odległych odgłosów wsi. Namalowane w 1862 roku, dzieło to odzwierciedla okres, w którym artyści zaczęli zwracać uwagę na codzienne sceny wiejskie, uchwycając autentyczność i prostotę życia poza centrami miejskimi. Technika artysty, łącząca impresjonistyczne pociągnięcia pędzla z naturalistycznymi detalami, dodaje emocjonalnej głębi, pozwalając widzowi poczuć zarówno ciężar wozu, jak i rozległość otaczającego krajobrazu.