ผลงานนี้จับภาพฉากอันเงียบสงบของเย็นที่สงบ โดยมีการจัดเรียงของหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่ด้านหน้า—สวมใส่ชุดสีฟ้าและสวมหมวกฟางกว้าง ขอบของเธอซึ่งตัวของเธอเอียงไปเล็กน้อยราวกับแน่นอนว่ากำลังทำสมาธิอยู่ การเคลื่อนไหวของแปรงเป็นลักษณะเฉพาะของมุนช์ โดยใช้ลักษณะการตวัดที่นุ่มนวล ซึ่งรวมเอารูปร่างเข้ากับพื้นหลังอันสงบที่โดดเด่นด้วยต้นไม้เขียวขจีเบื้องหลังเธอ นอกจากเธอแล้ว มีบุคคลอื่นสองคนอยู่ด้านหลัง ที่เห็นกำลังทำกิจกรรมสบายๆ ริมน้ำ โดยสร้างบรรยากาศแห่งการผ่อนคลายและความสงบ ค่าเฉลี่ยโครงสร้างโดยรวมค่อนข้างสมดุล แต่มีความเคลื่อนไหว ด้วยบรรทัดทแยงมุมที่หญ้าชี้นำไปยังรูปร่างระยะไกล

สีมีผลสำคัญในงานชิ้นนี้ซึ่งสีฟ้าและสีเขียวถือว่าโดดเด่น โดยทำให้เกิดความรู้สึกสงบ โทนสีอบอุ่นในเสื้อผ้าของผู้หญิงขัดแย้งอย่างนุ่มนวลกับภาพทิวทัศน์ที่มีสีเย็นซึ่งจ่อมจ่อเพื่อดึงดูดความสนใจของเราสู่ท่าทาง โดยคนที่กำลังพิจารณานี้นี่ได้ก่อให้เกิดอารมณ์ผสมผสานกัน—การสะท้อนความคิด ความสงบ แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความเหงาซึ่งเป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดจากจิตใจศิลปะของมุนช์ เมื่อเราถ่ายทอดเกี่ยวกับบริบททางประวัติศาสตร์ จะสังเกตได้ว่าผลงานนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่สัญลักษณ์และอารมณ์เริ่มมีบทบาทสำคัญในศิลปะ ทำให้เกิดการเปลี่ยนผ่านที่เดินสู่สมัยใหม่ การที่มุนช์สามารถเพิ่มความลึกอารมณ์ในฉากที่ดูเหมือนธรรมดานั้นแสดงออกถึงการพัฒนาในเชิงศิลปะที่สำคัญ และยังสะท้อนได้ทั้งกับผู้ชมในปัจจุบัน