De scène ontvouwt zich onder een nachtelijke hemel, gedomineerd door de monumentale aanwezigheid van twee kolossale standbeelden. Ze domineren de compositie, hun verweerde oppervlakken suggereren oude tijden. Gedompeld in een etherische gloed, waarschijnlijk van de maan, bewaken ze het landschap. Een watermassa, mogelijk de Nijl, strekt zich voor hen uit, reflecteert het hemelse licht en creëert een gevoel van rust. De kunstenaar heeft op vakkundige wijze licht en schaduw gebruikt om de texturen en de schaal van de kolossale figuren te benadrukken, wat een sfeer van mysterie en ontzag toevoegt.