De scène ontvouwt zich met een opvallende directheid; een groep Tahitiaanse vrouwen, weergegeven in warme, aardse tinten, verzamelt zich rond een centrale figuur die een pasgeboren baby vasthoudt. Het zachte, diffuse licht suggereert een binnenomgeving, wellicht een bescheiden schuilplaats. De kenmerkende stijl van Gauguin is voelbaar; zijn gebruik van afgeplatte vormen, gedurfde kleuren en vereenvoudigde anatomie creëert een gevoel van diepe spirituele zwaarte. De vrouwen, verstoken van individuele kenmerken, zijn verenigd in hun gedeelde eerbied en tederheid, hun lichamen stralen een stille waardigheid uit. De compositie is minutieus in evenwicht en trekt de blik van de toeschouwer naar het hart van de scène.