Dit kunstwerk roept een gevoel van stille contemplatie op; de zachte scène toont een kind, schijnbaar slapend, dat zijn hoofd op een tafel laat rusten. Het gebruik van gedempte kleuren door de kunstenaar, gedomineerd door blauw, bruin en zachtgeel, creëert een rustige sfeer, als een slaapliedje in visuele vorm. De penseelstreken zijn delicaat, bijna pointillistisch in hun toepassing, en geven een textuurkwaliteit die de blik over het oppervlak trekt.

De compositie is eenvoudig, maar effectief. De slapende figuur neemt een aanzienlijk deel van het canvas in beslag en trekt de aandacht van de kijker naar de vredige staat van het onderwerp. Een grote, versierde kan en een paar andere voorwerpen bevinden zich in de buurt, wat wijst op een huiselijke setting. De achtergrond, gevuld met abstracte vormen en vormen, draagt bij aan de dromerige kwaliteit van het werk, misschien duidend op de onbewuste gedachten en emoties van het slapende kind. De algemene indruk is van sereniteit en intimiteit, een glimp van een privé-moment van rust.