Scena rozwija się z uderzającą bezpośredniością; grupa tahitańskich kobiet, oddanych w ciepłych, ziemistych tonacjach, gromadzi się wokół centralnej postaci trzymającej nowo narodzone dziecko. Miękkie, rozproszone światło sugeruje wnętrze, być może skromne schronienie. Charakterystyczny styl Gauguina jest namacalny; jego użycie spłaszczonych form, odważnych kolorów i uproszczonej anatomii tworzy poczucie głębokiego ciężaru duchowego. Kobiety, pozbawione indywidualnych cech, są zjednoczone we wspólnym szacunku i czułości, ich ciała emanują spokojną godnością. Kompozycja jest skrupulatnie zbalansowana, przyciągając wzrok widza do serca sceny.