Dzieło prezentuje scenę o uderzającej prostocie; kompozycję dominuje kobieta o ciemnej skórze i długich, płynących czarnych włosach. Jej spojrzenie jest skierowane do wewnątrz, jej wyraz twarzy jest spokojny, wręcz medytacyjny. Obok niej siedzi mroczna, być może inspirowana polinezyjskim stylem postać, której duże oczy zwrócone są w stronę widza, trzymając przedmiot, który wydaje się świecić. Tło jest ognistorude, nadając ton temu, co jest mistycznym i naładowanym emocjonalnie przedstawieniem. Ręka kobiety uniesiona jest w geście błogosławieństwa lub być może cichego przyznania, połączenia między tym, co ziemskie, a tym, co duchowe. Natychmiast zauważalne jest użycie odważnych, płaskich obszarów kolorów, charakterystyczne dla stylu artysty. Technika ta, połączona z tematem, tworzy atmosferę, która wydaje się zarówno starożytna, jak i głęboko osobista.