Het kunstwerk presenteert een scène van opvallende eenvoud; een vrouw met een donkere huid en lang, vloeiend zwart haar domineert de compositie. Haar blik is naar binnen gericht, haar uitdrukking is sereen, bijna meditatief. Naast haar zit een donkere, misschien door Polynesië geïnspireerde figuur, met haar grote ogen gericht op de toeschouwer, die een voorwerp vasthoudt dat lijkt te gloeien. De achtergrond is een vurig rood, dat de toon zet voor wat een mystieke en emotioneel geladen weergave is. De hand van de vrouw is geheven in een gebaar van zegen of misschien een stille erkenning, een verbinding tussen het aardse en het spirituele. Het gebruik van gedurfde, platte kleurvlakken is direct zichtbaar, een kenmerk van de stijl van de kunstenaar. Deze techniek, in combinatie met het onderwerp, creëert een sfeer die zowel oud als diep persoonlijk aanvoelt.