Stojąc przed sztalugą, postać zostaje uchwycona w momencie twórczej koncentracji. Ubrany jest w stylu, który sugeruje koniec XVIII wieku – płaszcz ozdobiony dekoracyjnym wykończeniem, uzupełniony kamizelką i wysokim, ciemnym kapeluszem, który spoczywa na jego głowie, i trzyma swoje narzędzia: pędzel i paletę załadowaną kolorami. Scena jest prosta, skąpana w miękkim, rozproszonym świetle dochodzącym z okna. Spojrzenie postaci, lekko odwrócone, sugeruje introspekcję, jakby był zarówno obserwatorem, jak i obserwowanym.

Technika artysty ukazuje mistrzostwo światła i cienia. Sposób, w jaki światło wchodzi w interakcję z postacią, podkreślając pewne obszary, podczas gdy inne pozostają w głębszym cieniu, dodaje warstwę głębi. Pociągnięcia pędzla wydają się luźne i ekspresyjne, pozwalając fakturze przyczyniać się do ogólnego odczucia dzieła, sugerując nie tylko przedstawienie, ale przeżyte doświadczenie. Ten portret, nawet bez bezpośredniego spojrzenia, ma poczucie samoświadomości, które natychmiast urzeka.