Postać wyłania się z gęstych, mglistych mokradeł, skąpana w eterycznym świetle zmierzchu — delikatna kobieta odziana w zwiewne, przezroczyste szaty, które zdają się stapiać z otaczającymi trzcinami i dzikimi kwiatami. Jej wyraz twarzy to poruszające połączenie melancholii i tęsknoty, jakby uwięziona pomiędzy dwoma światami. Pędzel artysty delikatnie oddaje migoczącą atmosferę; miękkie, stonowane odcienie ziemi łączą się ze złotymi refleksami, wzmacniając oniryczny charakter sceny.

Kompozycja zręcznie kieruje wzrok ku wyciągniętej dłoni, która delikatnie dotyka trzcin, symbolizując kruchy związek z naturą i być może z nadprzyrodzonym światem, w którym bohaterka żyje. Subtelna gra światła i cienia, wraz ze szczegółowym przedstawieniem roślinności, tworzy nastrój cichego oczarowania i tajemnicy. To sugestywne przedstawienie jest nasycone mitologicznym znaczeniem, nawiązując do legendy o wodnym duchu — łączącym w sobie urok i niebezpieczeństwo — zapraszając widza do refleksji nad tematami życia, śmierci i przemiany.