W tym obrazie dominuje poczucie tropikalnego oszołomienia, dalekie od europejskich korzeni artysty. Dwie kobiety są w centrum uwagi, ich ciała skąpane w ciepłym, niemal złotym świetle. Technika artysty preferuje szerokie pociągnięcia pędzla, tworząc uproszczone, ale sugestywne przedstawienie postaci. Kompozycja wydaje się intymna; kobiety są blisko siebie, ich spojrzenia odległe, zatopione w myślach, a może po prostu obecne w danej chwili.

Paleta barw jest uderzająca, zdominowana przez ciepłe żółcie i pomarańcze, zestawione z chłodnymi błękitami i zielenią tła. To tak, jakby samo powietrze iskrzyło się ciepłem i światłem. Żywy pomarańczowy pies, obserwujący z okna, dodaje scenie elementu zabawy. Jest cicha zmysłowość; poczucie spokoju, odejście od wcześniejszych prac artysty, które często przedstawiały bardziej dramatyczne narracje. Ten obraz to wizualny poemat o życiu, które toczyło się z dala od tego, co znane, święto egzotyki i osobista eksploracja piękna.