Obraz natychmiast przenosi mnie do skąpanego w słońcu bretońskiego krajobrazu. Dwie kobiety, na których twarzach widnieje cicha godność życia na wsi, stoją wyraźnie na pierwszym planie; wydają się pochłonięte rozmową, ich postacie są mocne na tle pól i domków. Technika artysty, znak rozpoznawczy jego stylu, spłaszcza perspektywę, nadając scenie marzycielski charakter. Odważne, nienaturalne kolory – żywe czerwienie spódnic, bogate błękity, złote odcienie pól – tworzą silny efekt emocjonalny. Jakby artysta zapraszał nas do wejścia w ich świat, świat, w którym rzeczywistość jest subtelnie przekształcana przez artystyczną wizję. Pociągnięcia pędzla są celowe, oddają istotę sceny, a nie fotograficzne podobieństwo. Wyobrażam sobie cichy szum bretońskiego życia, szelest materiału, historie dzielone między tymi kobietami.