Obraz przenosi widza w moment przepełniony żalem i powagą, ukazując scenę pogrzebu Chrystusa. Postaci są ściśle zgrupowane, ich postawy pełne smutku — stanowią wyraźny kontrast do skalistego, niemal przytłaczającego tła, które otula je cieniem. Pociągnięcia pędzla artysty są ekspresyjne i swobodne, szerokie, płynne ruchy oddają surowe emocje tkwiące w scenie. Paleta barw to stłumione ziemiste odcienie: głębokie czerwienie, mętne zielenie i ponure czernie, z jasną, niemal upiorną skórą ciała Chrystusa, która przyciąga wzrok jako centralny punkt.

Kompozycja umiejętnie kieruje uwagę poprzez różnorodne gesty i emocjonalną intensywność każdej postaci: niektórzy pochylają się w żałobie, jedna postać z szacunkiem trzyma stopy Chrystusa, inne podtrzymują Jego bezwładne ciało. Gra światła i cienia tworzy efekt chiaroscuro, który potęguje dramatyzm, nadając scenie wyraźne poczucie świętej czci i ludzkiego cierpienia. Namalowane pod koniec lat 40. XIX wieku dzieło odzwierciedla fascynację romantyzmu intensywnymi emocjami i duchowością, a także rozważania nad osobistym bólem i zbiorową żałobą wokół śmierci i ofiary.