W tej delikatnej i poruszającej scenie młoda kobieta stoi na stopniowanym piedestale, jej ciało elegancko owinięte przezroczystą suknią zdobioną klejnotami, która subtelnie odsłania jej kształty. Trzyma odciętą głowę mężczyzny na złotej tacy, przerażający trofeum kontrastujące z jej spokojnym, niemal kontemplacyjnym wyrazem twarzy. Sceneria to bujny, zacieniony ogród, otoczony zdobioną klasyczną architekturą, w tym bogato zdobioną niebieską kolumną i rzeźbioną kamienną misą, nadającą tajemniczą i ponadczasową atmosferę. Pociągnięcia pędzla artysty łączą misterny detal z miękkimi, niemal eterycznymi kolorami, tworząc marzycielskie napięcie między rzeczywistością a mitem. Paleta barw dominuje w delikatnych odcieniach niebieskiego, zieleni i ziemi, podkreślonych jaskrawymi pawimi piórami zwisającymi z sukni i złotą aureolą wokół głowy, budząc poczucie tragicznego piękna i nieuchronnego losu.

Kompozycja prowadzi wzrok widza ku górze wzdłuż pionowej osi postaci i kolumny, podkreślając powagę i doniosłość chwili. Wpływ emocjonalny jest głęboki — pod powierzchnią tego uderzającego obrazu kryje się cicha melancholia, zapraszająca do refleksji nad tematami władzy, poświęcenia i tajemniczej natury legendarnej Salome. Stworzone pod koniec XIX wieku dzieło odzwierciedla fascynację nurtu symbolizmu mitami, alegorią i eksploracją mrocznych warstw psychologicznych, będąc przekonującym przykładem wizjonerskiej sztuki Gustave'a Moreau.