Surowa rzeczywistość wojny przenika przez scenę: mężczyzna wisi bez życia na tle sylwetki drzewa, jego postać jest brutalnym świadectwem przemocy. Technika akwaforty Goi tworzy poczucie surowej bezpośredniości, szorstkie linie oddają ciężar rozpaczy. Kompozycja jest niepokojąca, wisząca postać dominuje na pierwszym planie, przyciągając wzrok do makabrycznego aktu. Ponure odcienie, paleta czerni, szarości i stonowanych tonów, wzmacniają opustoszałą atmosferę.

W głębi stoją upiorne postacie, ich kształty zamazane, jakby znikały w zapomnieniu, mrożące krew w żyłach przypomnienie o niezliczonych niewidzialnych ofiarach. Dla kontrastu siedzący mężczyzna obserwuje, pozornie obojętnie. To zestawienie cierpienia i obojętności jest przejmującym komentarzem na temat okropności wojny. Inskrypcja u dołu dodaje kolejną warstwę znaczenia, sugerując spojrzenie artysty na konflikt. To dzieło sztuki to nie tylko przedstawienie wojny; jest to trzewny wyraz ludzkiego kosztu, głębokie oświadczenie o trwałej ciemności w nas.