Dzieło wprowadza widza w surrealistyczny krajobraz zanurzony w stonowanych tonach, w którym prehistoryczne stworzenia tańczą na scenie. Monstrualna sylwetka Iguanodona przyciąga wyobraźnię, jego unikalna sylwetka odcina się na tle odległych wzgórz, które przywołują na myśl prymitywny świat. Artysta wykorzystuje miękkie cieniowanie i płynne linie, aby podkreślić dynamikę ruchu drapieżnika; z każdą krzywizną i zakrętem, Iguanodon niemal wydaje się oddychać podczas łapania swojej ofiary. Otaczające palmowate paprocie nadają kompozycji ramy, tworząc nadprzyrodzone otoczenie, w którym natura jest postrzegana zarówno jako kołyska, jak i pole bitwy.

Paleta kolorystyczna, zdominowana przez ziemiste brązy i miękkie zielenie, wywołuje poczucie minionej epoki, świata nasączonego tajemnicą i zagadką. Promienie pomarańczowego zachodu słońca przebijają niebo, sugerując nieuchronny kulminacyjny moment nadchodzącej sceny. Emocjonalna głębia dzieła budzi mieszankę podziwu i niepokoju. Przypomina o dzikim pięknie i surowej energii życia w czasach, gdy istnienie pełne było niebezpieczeństw. Dzieło uchwyciło moment, który jest zarówno wieczny, jak i ulotny, zachęcając widza do refleksji nad cykliczną naturą życia oraz pradawnymi siłami, które ukształtowały nasz świat.