Ten ponury portret ukazuje poważne spojrzenie kobiety, której twarz pokryta jest głębokimi zmarszczkami uwidocznionymi grubymi, zdecydowanymi pociągnięciami pędzla. Artysta posługuje się paletą ziemistych barw, dominują w niej zielonkawe i stonowane brązy, które otaczają postać cieniem i tajemniczością, podkreślając wagę jej refleksyjnej ekspresji. Nakrycie głowy, namalowane delikatnymi, lecz śmiałymi pociągnięciami, rozpościera się wokół głowy jak misterna, warstwowa czapka, dodając kompozycji faktury i objętości. Ciemne tło izoluje postać, skupiając wzrok wyłącznie na niej i zwiększając emocjonalną siłę dzieła.

Mocne, fakturowane pociągnięcia pędzla ujawniają pod jej przytłumionymi tonami energię, odzwierciedlając intensywną obserwację i zaangażowanie artysty wobec modelki. Subtelna gra światła i cienia na twarzy przywołuje uczucie introspekcji i wytrwałości, ukazując godność i ludzką wrażliwość zarazem. Dzieło powstało w połowie lat 80. XIX wieku i stanowi fascynujący obraz przejścia stylistycznego w stronę ekspresyjnego realizmu, zapowiadając rozwój postimpresjonizmu. Surowość i bezpośredniość sprawiają, że jest to ważna praca, która poprzez żywą, ekspresyjną technikę przekaże złożoność tożsamości i doświadczeń życiowych.