Ten sugestywny obraz przenosi widza w intymny moment osadzony na egzotycznym tle, gdzie trzy Tahitańskie kobiety odpoczywają i zdają się komunikować w otoczeniu o dziwnie świecącym świetle. Pociągnięcia pędzla artysty są śmiałe lecz płynne, stosując intensywne i nasycone kolory z dominacją głębokich błękitów, gorących pomarańczy, delikatnych różów i bujnych zieleni, co tworzy niemal innym świat emanującą, tajemniczą atmosferę. Kompozycja ożywa dzięki mocnej linii poziomej utworzonej przez leżące postacie i ciemne, wijące się drzewo przecinające scenę, dodając głębi i dynamiki.

Postawy kobiet oddają spokojną ciszę i subtelne napięcie narracyjne, ich wyrazy twarzy są kontemplacyjne i niejednoznaczne. Światło i cień podkreślają ich formy, nadając im rzeźbiarską obecność na tle płaskich, dekoracyjnych powierzchni — cecha charakterystyczna przejścia artysty od realizmu ku symbolizmowi i prymitywizmowi. Dzieło to, namalowane podczas tahitańskiego okresu artysty, promieniuje zarówno tęsknotą za nietkniętym rajem, jak i krytyką kolonialnego spojrzenia. Zaprasza do odczucia czarującego, niekiedy niepokojącego rezonansu kultury i duchowości poprzez kolor i formę, wzbudzając oniryczną medytację nad ludzkim połączeniem i mitycznymi siłami.