W tym urzekającym portrecie uwagę przyciąga figura centralna — kobieta ubrana w ciemne szaty. Jej głowę wieńczy puszysta biała fryzura, prawie jak chmura, delikatnie oprawiająca jej twarz. Delikatna woalka opada na dół, dodając odrobinę wyrafinowania i skromności — elementy typowe dla portretów tamtej epoki. Biała wstążka na jej szyi, związana w dużą kokardę, tworzy uroczy kontrast z ciemnością jej sukni i podkreśla delikatność jej rysów, które, choć w tej interpretacji zatarte, sugerują wyraz spokoju i wdzięku.

Kompozycja jest mistrzowsko wykonana w owalnym formacie — tradycyjny wybór dla portretów — tworząc intymne połączenie pomiędzy portretowaną a publicznością. Głęboka, stonowana paleta kolorów — składająca się z błękitów, czerni i subtelnych bieli — wywołuje poczucie eleganckiej melancholii, typowe dla końca XVIII wieku. Dzięki zapraszającym pociągnięciom pędzla, które ukazują fakturę jej sukni i miękkość jej włosów, to dzieło sztuki uchwyca emocjonalny ciężar swojego czasu. Stanowi świadectwo elegancji kobiecego przedstawienia w tym okresie, sugerując narrację o statusie społecznym, może nawet nieopowiedzianą historię kobiet przedstawionej, jednocześnie odzwierciedlając zdolność Fragonarda do oddawania głębi i duszy przez swoje sztuki.