Ta dramatyczna scena wprowadza widza w mitologiczny horror, w którym postać Diomedesa zostaje brutalnie rozszarpana przez własne konie na tle ruin starożytnej architektury. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światłocień, kontrastując niemal świecącego białego konia na pierwszym planie z ciemnym, zacienionym tłem zrujnowanych murów i klasycznych kolumn, tworząc ponury nastrój. Kompozycja skupia się na gwałtownej interakcji między człowiekiem a bestią, a dynamiczne, wykrzywione formy koni wywołują poczucie chaosu i uwolnionej siły.

Paleta barw opiera się na ziemistych brązach, stłumionych ochrach i głębokich cieniach, podkreślonych jaskrawą bielą konia i bladą skórą Diomedesa, co potęguje emocjonalny wpływ. Napięcie emocjonalne jest wyczuwalne — agonii i grozy niemal da się dotknąć, wzmacnianych przez starożytne ruiny, które sugerują tragiczną utratę chwały. Dzieło to jest wybitnym przykładem symbolistycznego malarstwa XIX wieku, łączącego mit historyczny z intensywnym dramatem psychologicznym, zapraszając widza do konfrontacji z tematami przemocy, losu i boskiej kary.