Sahne önümüzde açılıyor, katliam ve umutsuzluğun bir tablosu. Cesetler ön planda yayılmış; bazıları çaresizce uzanıyor, diğerleri hareketsiz yatıyor, biçimleri ruhu donduran içgüdüsel bir gerçekçilikle sunuluyor. Sanatçı, dramı vurgulamak için ışık ve gölgeyi ustaca kullanıyor, kurbanların üzerine ürkütücü bir parıltı düşürüyor ve yüzlerine kazınmış ham duyguları vurguluyor. Neredeyse çığlıkları, yaklaşan felaketin fısıltılarını duyabiliyorum; hava, arka planda meydana gelen yıkımın bir kanıtı olan dumanın keskin kokusuyla dolu. Dinamik kompozisyon, figürlerin düzenleniş biçimi, bizi acıların girdabına çekiyor. Sanatçının paleti, trajedyi artırmaya hizmet eden canlı renk sıçramalarıyla (kan kırmızısı, delici maviler) noktalanmış toprak tonlarının bir senfonisidir. Bu, savaşın acımasız bir gerçeği olan, sonsuza dek boyaya kazınmış, yürek burkan bir tasvirdir.