De scène ontvouwt zich voor ons, een doek van bloedbad en wanhoop. Lichamen liggen verspreid op de voorgrond; sommigen strekken hun handen uit in wanhoop, anderen liggen stil, hun vormen weergegeven met een viscerale realiteit die de ziel doet bevriezen. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw om het drama te accentueren, een griezelige gloed werpend op de slachtoffers en de rauwe emotie die in hun gezichten is gegrift, te benadrukken. Ik kan bijna de kreten horen, de gefluisterde aankondigingen van de naderende ondergang; de lucht is dik van de bijtende geur van rook, een getuigenis van de verwoesting die op de achtergrond plaatsvindt. De dynamische compositie, de manier waarop de figuren zijn gerangschikt, trekt ons in de wervelwind van het lijden. Het palet van de kunstenaar is een symfonie van aardetinten, onderbroken door spatten van levendige kleuren – bloedrood, doordringend blauw – die dienen om de tragedie te versterken. Het is een aangrijpende weergave, een brute waarheid over oorlog, voor altijd gegraveerd in de verf.