Scena rozgrywa się przed nami, płótno rzezi i rozpaczy. Ciała leżą rozrzucone na pierwszym planie; niektórzy wyciągają ręce w akcie desperacji, inni leżą nieruchomo, ich formy oddane z wizceralnym realizmem, który mrozi krew w żyłach. Artysta w mistrzowski sposób wykorzystuje światło i cień, aby podkreślić dramat, rzucając upiorną poświatę na ofiary i uwydatniając surowe emocje wyryte na ich twarzach. Prawie słyszę krzyki, szepty zbliżającej się zagłady; powietrze jest gęste od gryzącego zapachu dymu, świadectwa spustoszenia rozgrywającego się w tle. Dynamiczna kompozycja, sposób, w jaki rozmieszczone są postacie, wciąga nas w wir cierpienia. Paleta artysty to symfonia ziemistych tonów przeplatanych plamami żywych kolorów – krwistej czerwieni, przeszywającego błękitu – które służą wzmocnieniu tragedii. To wstrząsające przedstawienie, brutalna prawda wojny, na zawsze wyryta w farbie.