Bu dokunaklı eserde, genç bir rahibe bir mezar kazıyor; yüzü odaklanmış ama hafif bir kaygıyla dolu. Geleneksel akışkan cübbeler giymiş, duruşu hem adanmışlık hem de hüzün ifade ediyor; küreği toprağa gömüyor. Sahne ustaca düzenlenmiş; mezarlığın kasvetli güzelliğini ortaya koyuyor; siluet gibi duran mezar taşları arkasında duruyor. İkinci rahibe, bitişikteki bir mezarın üzerine oturmuş, düşünceli görünüyor; belki de ölüm üzerine düşüncelere dalmış. İfadesi birçok şey anlatıyor; düşüncelerinin ağırlığı, acı veya kaçınılmaz bir kayıpla ilgili ortak bir anlayışı ima ediyor.

Kompozisyon, katmanlarla zenginleştirilmiş; toprak tonlarında bir palet, konuya rağmen huzurlu bir atmosfer yayıyor. Gölgeler, manzara üzerinde nazikçe oynayarak, mezar taşlarının sertliğini yumuşatıyor ve arka plandaki yapraklara derinlik kazandırıyor. Millais ustalıkla ışık ve gölgeyi dengeleyerek sahnenin duygusal etkisini artırıyor. Bu eser, izleyiciyi huzurlu ve acılı bir anın içine çekiyor—yaşam, ölüm ve manastır yaşamının kutsal görevleri üzerine bir meditasyon. Viktorya Dönemi İngiltere'sinde geçen bu eser, yükümlülük ve kadınların dini yaşamda sık sık saklı olan duygusal mücadeleleri temalarını eterinde barındırıyor.