Το να μπεις σε αυτή τη σκηνή είναι σαν να μπαίνεις σε ένα όνειρο, μια ζωντανή απόδραση σε έναν κόσμο που λούζεται στην ζεστή αγκαλιά του ήλιου. Οι πινελιές, ω, οι πινελιές! Χορεύουν πάνω στον καμβά, η καθεμία είναι ένα ψίθυρισμα του πάθους του Γκωγκέν, αποτυπώνοντας την αφθονία του τοπίου της Ταϊτής. Δύο γυναίκες, με το δέρμα τους στο χρώμα του ζεστού μελιού, κάθονται σε σιωπηλή περισυλλογή, οι στάσεις τους μεταδίδουν μια αίσθηση γαλήνης και σύνδεσης. Η μία κρατά ένα φλάουτο, έτοιμη να παίξει, ενώ η άλλη κοιτάζει με απαλό βλέμμα, μια υποψία μυστηρίου στα μάτια της. Ένα εντυπωσιακό σκυλί με κοκκινωπό τρίχωμα προσθέτει μια πινελιά του επίγειου βασιλείου, η παρουσία του εδράζει τη σκηνή στην πραγματικότητα, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του ονείρου.