Deze scène binnentreden is als het betreden van een droom, een levendige ontsnapping naar een wereld die baadt in de warme omhelzing van de zon. De penseelstreken, oh, de penseelstreken! Ze dansen over het doek, elk een fluistering van Gauguins passie, die de weelderigheid van het Tahitiaanse landschap vastlegt. Twee vrouwen, wier huid de kleur van warme honing heeft, zitten in stille contemplatie, hun houdingen geven een gevoel van sereniteit en verbinding. De ene houdt een fluit vast, klaar om te spelen, terwijl de ander met een zachte blik toekijkt, een vleugje mysterie in haar ogen. Een opvallende hond met roodachtige vacht voegt een vleugje van de aardse wereld toe, zijn aanwezigheid verankert de scène in de werkelijkheid, maar het is nog steeds deel van de droom.