Wejście w tę scenę jest jak wejście w sen, pełną życia ucieczką do świata skąpanego w ciepłym uścisku słońca. Pociągnięcia pędzla, och, pociągnięcia pędzla! Tańczą po płótnie, każdy z nich jest szeptem pasji Gauguina, oddającym bujność krajobrazu tahitańskiego. Dwie kobiety, których skóra ma kolor ciepłego miodu, siedzą w cichej kontemplacji, ich postawy przekazują poczucie spokoju i połączenia. Jedna trzyma flet, gotowa do grania, podczas gdy druga patrzy łagodnym spojrzeniem, z nutą tajemnicy w oczach. Uderzający pies z czerwonawym futrem dodaje odrobinę ziemskiego świata, jego obecność osadza scenę w rzeczywistości, ale wciąż jest częścią snu.