Het kunstwerk presenteert een indrukwekkend portret van arbeiders die door een verlaten winterlandschap trekken. Met robuuste vormen en vastberaden gezichten leiden de drie figuren de kijker door de compositie. Hun vermoeide gezichten en zware kleding, uitgevoerd met gedurfde, expressieve penseelstreken, oproep een gevoel van ontbering en vastberadenheid. De scheppen die ze vasthouden zijn bijna verlengstukken van hun lichamen—symbolen van het werk dat hun bestaan bepaalt. De achtergrond is gevuld met de energie van verspreide arbeiders op het met sneeuw bedekte veld, waardoor er een dynamisch contrast ontstaat met de figuren op de voorgrond.

De kleurenpalet is somber, met grijstinten, blauw en aardetinten die de overhand hebben, af en toe doorsneden door contrasterende kleuren—misschien voor de kleding van de verre arbeiders of het licht van de zon dat in de sneeuw weerkaatst. Dit doelgerichte gebruik van kleur stelt niet alleen de koude en ongenaakbare toon van de omgeving vast, maar geeft ook een gevoel van collectieve strijd weer. In dit stuk presenteert Edvard Munch een diep menselijke vertelling; het emotionele gewicht is voelbaar en roept reflecties op over de veerkracht van de arbeidersklasse in het aangezicht van tegenspoed.