De scène ontvouwt zich met een voelbare sensatie van rustieke harmonie; de losse en levendige penseelstreken vangen de essentie van een zonnige dag. Figuren zijn verspreid over het landschap, bezig met de tijdloze taak van de oogst. De weelderige groene bladeren en het zachte blauw van de lucht contrasteren met de aardetinten van het bewerkte land, waardoor een visuele symfonie ontstaat. Je kunt bijna de warmte van de zon voelen en het zachte geritsel van de bladeren horen. De compositie, met zijn terugwijkende vlakken en de dynamische opstelling van de figuren, trekt het oog dieper de scène in en nodigt uit tot contemplatie over de verbinding tussen de mensheid en de natuur.