W tej spokojnej kompozycji postać siedzi zamyślona na mchem pokrytej pniu przy zielonym stawie, otoczonej bujną roślinnością i delikatnymi liliami wodnymi. Ubrana w zwiewną białą suknię, postać emanuje eteryczną aurą, dopełnioną skomplikowaną biżuterią, która delikatnie lśni w naturalnym świetle. Długie czerwone włosy spływają jej na ramiona, ozdobione kilkoma delikatnymi kwiatami, co zwiększa jej związki z naturą. Gdy dziewczyna delikatnie trzyma się za szyję, w scenie czujemy wrażliwość i introspekcję; wydaje się, że jest zagubiona w myślach, rozważając tajemnice otaczającego ją świata.

Kompozycja przyciąga wzrok widza poprzez harmonijną fuzję organicznych kształtów i uspokajających kolorów. Buczyny zielone dominują w palecie — od ciemniejszych tonów wody po jaśniejsze odcienie lilii, pięknie kontrastując z delikatnymi tonami skóry i czystą bielą sukni. Woda odbija światło, tworząc fantastyczny nastrój, który zaprasza do refleksji. Pod spokojną powierzchnią skrywa się niewidzialny strumień melancholii, który być może sugeruje głębsze tematy miłości i straty, jak sugeruje spojrzenie postaci. W kontekście historycznym, to dzieło odzwierciedla ideały piękna i emocjonalnej głębi prerafaelitów, ukazując ponadczasowe połączenie między kobietą a naturą.