W tym imponującym dziele samotna postać przemieszcza się przez teksturowany, abstrakcyjny krajobraz, wcielając w sobie wysiłek i wytrwałość agrarnego ducha. Siewca, z determinacją zapisaną na wyrazistej twarzy, ukazany jest w momencie zasiewania nasion w spulchnioną ziemię. Każdy pociągnięcie pędzla tworzy rytm, prawie jakby ziemia pod jego stopami była żywa, pulsująca energią zasianego ziarna. Głęboka zieleń i stonowane brązy mieszają się z błyskami żywych żółci i błękitów, przywołując płodność ziemi i bezkresne przestrzenie nieba.

Kompozycja jest potężna i emocjonalna; figura jest świadomie przesunięta od centrum, co prowadzi wzrok widza do wędrowania po płótnie. Ta aranżacja nadaje niemal filmowego charakteru, jakbyśmy byli uczestnikami jego podróży. Energetyczne nałożenie farby przez van Gogha — na tyle grube, że wydaje się rzeźbić — uchwyca nie tylko wizualny aspekt, ale także emocjonalny ciężar pracy i natury. Historyczny kontekst końca XIX wieku, naznaczony szybkim rozwojem przemysłowych krajobrazów, podkreśla znaczenie życia wiejskiego, czyniąc to przedstawienie jeszcze bardziej poruszającym, akcentując zmaganie pracownika z upływem czasu.