Dzieło uchwyca czułą chwilę — baletnicę delikatnie wchodzącą w interakcję z lalką, obie odbijające się wzajemnie w spokojnym tableau. Baletnica, w swojej białej tutu, wydaje się zamyślona, jej odbicie subtelnie powielone w lustrze za nią. Użycie przez artystę miękkich, stonowanych kolorów — kremów, brzoskwiń i brązów — tworzy spokojną, niemal senną atmosferę. Kompozycja jest zrównoważona, z formą tancerki zakotwiczającą dzieło, podczas gdy lalka i wazon z kwiatami na stole dodają delikatnych szczegółów. To chwila introspekcji, pauza przed występem, a może refleksja nad samą sztuką tańca.