ภาพนี้บรรยายถึงสถานีรถไฟในเมืองที่มีหมอกหนาปกคลุม ควันไอน้ำพุ่งขึ้นจากหัวรถจักรตามรางรถไฟที่ทอดยาวไปไกล สายตาถูกดึงดูดผ่านราวเหล็กบนระเบียงหรือสะพาน มองเห็นทางรถไฟทอดตัวผ่านทัศนียภาพที่จาง ๆ ไปจนสุดขอบฟ้า การจัดวางองค์ประกอบภาพมีความสมดุล แสงที่นุ่มนวลกระจายผ่านไอน้ำและอาคาร สร้างบรรยากาศที่ทั้งเป็นอุตสาหกรรมและชวนฝัน

เทคนิคการใช้พู่กันแบบหยาบเล็กน้อยแต่ตั้งใจ ทำให้ภาพมีลักษณะเหมือนฝันด้วยการแสดงรูปทรงที่ไม่ชัดเจน แม่สีที่ใช้เน้นสีเทา ฟ้านวล และเหลืองอ่อน เสริมความรู้สึกของตอนเช้าหรือช่วงพลบค่ำ ความเงียบสงบและความเคลื่อนไหวถูกผสมผสานในภาพ ทำให้รู้สึกถึงช่วงเวลาก่อนที่ขบวนรถไฟจะออกเดินทางหรือหลังจากความวุ่นวาย สะท้อนชีวิตในเมืองใหญ่ที่เปล่งประกายไปพร้อมกับความสงบ โดยมีความหมายทางประวัติศาสตร์ที่สะท้อนถึงความสนใจในเทคโนโลยีสมัยใหม่และการเปลี่ยนแปลงเมืองในยุคอุตสาหกรรม