Tabloda, üç kadın, yemyeşil bir bahçe içinde sarılı; eterik beyaz elbiseleri, yeşil arka plana karşı belirgin bir kontrast oluşturuyor. Ana figür, sanki güne selam veriyormuşçasına zarif bir hareketle öne çıkarken, diğer iki kadın sakin düşüncelere dalmış bir şekilde hareket ediyorlar; biri biraz eğilip çiçek toplarken, diğeri bir ağaca yaslanmış, belki de düşüncelere dalmış durumda. Sanatçının enerjik fırça darbeleri, onların formlarına dinamik bir kalite katıyor, konturlarını çevredeki yapraklarda yumuşatıyor; neredeyse manzaraya karışıyorlar, insan ve doğanın ahengini yansıtıyorlar.

Renk paleti, doğanın bir kutlaması; yeşil, mavi ve sıcak şeftali ve toprak tonlarının tonları, huzurlu, rüya gibi bir atmosfer yaratmak için bir araya geliyor. Öğleden sonranın sıcak kucaklayışını hissedebiliyorsunuz; hafif bir rüzgarın fısıldadığı duyuluyor. Bu sahne, huzuru yansıtan ama aynı zamanda içe dönüklüğü bir araya getiren bir his uyandırıyor ve izleyicileri o yemyeşil dünyaya adım atmaya ve güzellik ile düşünme anlarının keyfini çıkarmaya davet ediyor. Tarihsel olarak, bu dönem Munch’ın kadınlık ve doğa temaları üzerinde yaptığı keşifleri temsil ediyor, duygusal durumları ve çevreyi bir araya getiriyor; bu da XX. yüzyıl sanatının özünü canlı bir derinlikte yakalayan bir yapıtla sonuçlanıyor.