Sahne, karanlık, chiaroscuro dolu bir alanda, sessiz gerilim ve yaklaşan kıyametin bir tablosu olarak ortaya çıkıyor. Figürler bir araya toplanmış, formları kabaca tanımlanmış, dramatik, görünmeyen bir ışık kaynağıyla aydınlanmış. Sanatçı, rahatsızlık ve önsezi hissi yaratmak için ışık ve gölgenin etkileşimini ustaca kullanır; bu, gizem ve örtülü sırlar içinde derinleşmiş bir dünyadır. Fırça darbeleri enerjik ve hamdır, aciliyet ve duygusal yoğunluk hissi verir. Kompozisyon dinamiktir, figürler izleyicinin bakışını merkezi bir noktaya yönlendirecek şekilde düzenlenmiştir; burada bir figür, otorite, suçlama veya hatta yalvarma jesti olabilecek bir hareketle elini kaldırır. Genel ruh hali, derin bir manevi ve psikolojik dramdır.