Αυτό το αυτοπροσωπογραφία είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του χαρακτηριστικού στυλ του καλλιτέχνη. Ο καλλιτέχνης κοιτάζει τον θεατή, με μια αίσθηση μελαγχολίας στα μάτια του, το βλέμμα του είναι τόσο άμεσο όσο και εσωστρεφές. Η εφαρμογή του χρώματος είναι τολμηρή, με ορατές πινελιές που δημιουργούν μια αίσθηση υφής και αμεσότητας. Η επιλογή μιας σχετικά σιωπηλής παλέτας—γήινες αποχρώσεις που διακόπτονται από περιστασιακές, ζωηρές πινελιές—προσθέτει στην σοβαρή, σχεδόν ζοφερή, ποιότητα του πίνακα. Ένα καπέλο ακουμπά στο κεφάλι του, ρίχνοντας μια σκιά και προσθέτοντας στην αινιγματική φύση του πορτρέτου.

Πίσω από τη φιγούρα, βλέπουμε μια ματιά σε έναν άλλο πίνακα, ο οποίος είναι από μόνος του ένα παράθυρο στον κόσμο του καλλιτέχνη. Υποδηλώνει θέματα σεξουαλικότητας και εξωτισμού, τα οποία ήταν κεντρικά στο μεταγενέστερο έργο του καλλιτέχνη. Η σύνθεση αισθάνεται οικεία, σαν να είμαστε μάρτυρες μιας ιδιωτικής στιγμής. Αυτό το έργο είναι μια διδασκαλία στη χρήση του χρώματος και της πινελιάς για να μεταφέρει συναισθήματα και ψυχολογικό βάθος, καταγράφοντας μια στιγμή αυτο-αντανάκλασης και καλλιτεχνικής πρόθεσης.