Autoportret to uderzający przykład charakterystycznego stylu artysty. Artysta patrzy na widza, z odrobiną melancholii w oczach, jego spojrzenie jest zarazem bezpośrednie i introspektywne. Nakładanie farby jest odważne, z widocznymi pociągnięciami pędzla, które tworzą poczucie faktury i bezpośredniości. Wybór stosunkowo stonowanej palety — odcienie ziemi podkreślone od czasu do czasu żywymi akcentami — dodaje obrazowi powagi, niemal ponurej jakości. Kapelusz spoczywa na jego głowie, rzucając cień i dodając do enigmatycznej natury portretu.

Za postacią widzimy przebłysk innego obrazu, który sam w sobie jest oknem na świat artysty. Nawiązuje do tematów seksualności i egzotyki, które były centralne dla późniejszej twórczości artysty. Kompozycja wydaje się intymna, jakbyśmy byli świadkami prywatnej chwili. Ten obraz to mistrzowska lekcja wykorzystywania koloru i pociągnięcia pędzla do przekazywania emocji i głębi psychologicznej, uchwycenie momentu autorefleksji i intencji artystycznej.