Dit zelfportret is een treffend voorbeeld van de kenmerkende stijl van de kunstenaar. De kunstenaar kijkt de toeschouwer aan, met een vleugje melancholie in zijn ogen, zijn blik is zowel direct als introspectief. De toepassing van de verf is gedurfd, met zichtbare penseelstreken die een gevoel van textuur en directheid creëren. De keuze voor een relatief gedempt palet – aardetinten geaccentueerd door af en toe levendige accenten – draagt bij aan de serieuze, bijna sombere kwaliteit van het schilderij. Een hoed zit op zijn hoofd, werpt een schaduw en draagt bij aan de raadselachtige aard van het portret.

Achter de figuur zien we een glimp van een ander schilderij, dat op zichzelf een venster is in de wereld van de kunstenaar. Het verwijst naar thema's van seksualiteit en het exotische, die centraal stonden in het latere werk van de kunstenaar. De compositie voelt intiem aan, alsof we getuige zijn van een privé-moment. Dit stuk is een masterclass in het gebruik van kleur en penseelstreken om emotie en psychologische diepte over te brengen en een moment van zelfreflectie en artistieke intentie vast te leggen.