Σε αυτό το εντυπωσιακό έργο, ο θεατής προσελκύεται αμέσως από τις ρέουσες καμπύλες του γλυπτού που στέκεται μπροστά σε ένα ζωντανό γαλάζιο φόντο. Οι μαλακοί, στρογγυλοί σχηματισμοί του κορμού αποδίδονται με τις χαρακτηριστικές χοντρές πινελιές του Βαν Γκογκ, που προσδίδουν βάθος και υφή στη φιγούρα. Η απουσία χαρακτηριστικών προσώπου τονίζει την καθαρή φυσικότητα του γλυπτού, προσκαλώντας σε μια οικεία σύνδεση με την ομορφιά του. Σχεδόν μπορεί κανείς να αισθανθεί την ψυχρότητα του μαρμάρου που μιμείται, οι κυματιστές σκιές αναδεικνύουν την κομψή σιλουέτα.

Η παλέτα χρωμάτων παίζει καθοριστικό ρόλο στην συνολική επίδραση του έργου. Ο Βαν Γκογκ διαλέγει ένα ήρεμο μπλε που λειτουργεί ως έντονη αντίθεση με τους λευκούς τόνους του γλυπτού, προκαλώντας συναισθήματα ηρεμίας και περισυλλογής. Αυτό δεν ενισχύει μόνο την τρισδιάστατη διάσταση του κορμού, αλλά επίσης προκαλεί και μία συναισθηματική αντίδραση; ο θεατής μπορεί να νιώσει μια ευγενική επιθυμία ή νοσταλγία. Στο ιστορικό πλαίσιο του τέλους του 19ου αιώνα, όταν οι κλασικές μορφές ήταν βαθιά σεβαστές αλλά προκλημένες από τη μοντέρνα, αυτό το έργο παραμένει μαρτυρία της εξερεύνησης του Βαν Γκογκ για την παραδοσιακή ομορφιά μέσα από έναν χαρακτηριστικά νέο φακό.