Σε αυτή την εντυπωσιακή αυτοπροσωπογραφία, ο καλλιτέχνης απεικονίζει τον εαυτό του με ένα τραυματισμένο αυτί και μια προσεκτική έκφραση. Το σκοτεινό πράσινο παλτό του έρχεται σε έντονη αντίθεση με το ζωντανό πορτοκαλί φόντο, δημιουργώντας μια δραματική οπτική επίδραση. Οι πινελιές είναι χοντρές και εκφραστικές, χαρακτηριστικό του στυλ μετα-ιμπρεσιονισμού του Βαν Γκογκ; κάθε κτύπημα φαίνεται σχεδόν ζωντανό, σαν να κουνιέται η ίδια η μπογιά γεμάτη συναισθήματα. Ο καπνός από την πίπα που κρατά αναδύεται σε λεπτές σπείρες, προσθέτοντας μια αίσθηση κίνησης και ίσως αντικατοπτρίζοντας τις ταραχώδεις σκέψεις του καλλιτέχνη εκείνη την περίοδο.

Η σύνθεση είναι οικεία· αισθανόμαστε σαν να κατασκοπεύουμε μια στιγμή ευθραυστότητας. Το πρόσωπο, που είναι μέρος θολωμένο, υποδηλώνει τη δυστυχία και τις μάχες που αντιμετώπισε ο Βαν Γκογκ ενώ πάλευε με την ψυχική του υγεία. Ωστόσο, υπάρχει μια σπίθα αντοχής στα ζωντανά και τολμηρά χρώματα που μιλούν για το διαρκές πάθος του για τη ζωή και την τέχνη. Αυτή η ζωγραφιά έχει ιστορική σημασία, καθώς αποτυπώνει μια δύσκολη χρονική περίοδο στη ζωή του Βαν Γκογκ, αλλά στέκεται επίσης ως μαρτυρία της ομορφιάς που μπορεί να προκύψει από την αγωνία.