Na tym uderzającym autoportrecie artysta przedstawia się z opatrzoną uchem i zamyślonym wyrazem twarzy. Jego ciemnozielony płaszcz kontrastuje z jaskrawym pomarańczowym tłem, tworząc dramatyczny efekt wizualny. Pędzle są grube i ekspresyjne, co jest charakterystyczne dla stylu postimpresjonistycznego van Gogha; każdy pociągnięcie pędzla wydaje się prawie żywe, jakby farba poruszała się z emocjami. Dym z fajki, którą trzyma, unosi się w delikatnych spiralkach, dodając poczucie ruchu oraz odzwierciedlając może burzliwe myśli artysty w tym czasie.

Kompozycja jest intymna; czujemy się, jakbyśmy podglądali moment wrażliwości. Twarz, częściowo zamazana, insynuuje cierpienie i zmagania, z którymi van Gogh zmagał się walcząc ze swoim zdrowiem psychicznym. Jednakże istnieje iskierka wytrwałości w żywych i odważnych kolorach, które mówią o jego trwałej pasji do życia i sztuki. Ten obraz ma znaczenie historyczne, ponieważ uchwyca trudny okres w życiu van Gogha, ale także stoi jako świadectwo piękna, które może się wyłonić z cierpienia.