Bu çarpıcı otoportrede sanatçı kendisini bandajlı bir kulakla ve düşünceli bir yüz ifadesiyle tasvir ediyor. Koyu yeşil ceketi, canlı turuncu arka planla güçlü bir tezat oluşturuyor ve dramatik bir görsel etki yaratıyor. Fırça darbeleri kalın ve ifadesel; Van Gogh'un post-empresyonist tarzının özelliği olarak, her darbe neredeyse canlı görünüyor, sanki boya kendisi duygularla kıpırdarken. Elinde tuttuğu pipo dumanı ince spiral şeklinde yükseliyor ve bu hareket hissini ekliyor; belki de sanatçının o anki karmaşık düşüncelerini yansıtıyor.

Kompozisyon samimi; bir anlık zayıflığı gözetliyormuşuz gibi hissediyoruz. Kısmen bulanık yüz, Van Gogh'un ruh sağlığıyla mücadele ederken karşılaştığı acı ve mücadeleleri ima ediyor. Ancak, canlı ve cesur renklerdeki bir direnç kıvılcımı var; bu da onun hayata ve sanata olan kalıcı tutkusunu gösteriyor. Bu resmin tarihi bir önemi var, çünkü Van Gogh'un hayatındaki zor bir dönemi kapsıyor, ama aynı zamanda acıdan doğan güzelliğin bir kanıtı olarak duruyor.