ในภาพย้อนกลับที่โดดเด่นนี้ ศิลปินได้แสดงให้เห็นถึงตัวเองโดยมีหูพันด้วยผ้ายืดและแสดงท่าทางลึกซึ้ง เสื้อโค้ทสีเขียวยอดเยี่ยมของเขาตัดกับพื้นหลังสีส้มสดใสสร้างผลกระทบทางสายตาที่ดรามาติก เทคนิคการวาดภาพเป็นแบบหนาและสื่ออารมณ์ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของสไตล์โพสต์อิมเพรสชันนิสม์ของแวนโก๊ะ; การทาสีแต่ละครั้งดูเหมือนจะมีชีวิตราวกับว่าสีเองก็อยู่เต็มไปด้วยอารมณ์ ควันที่ลอยขึ้นจากท่อพลาสติกที่เขาถืออยู่อาจจะดูอ่อนโยนๆ ก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกของการเคลื่อนไหวและอาจสะท้อนถึงความคิดขุ่นมัวของศิลปินในขณะนั้น

การจัดองค์ประกอบเป็นสิ่งที่เป็นกันเอง; เรารู้สึกเหมือนกับว่ากำลังสอดรู้สอดเห็นช่วงเวลาของความเปราะบาง ใบหน้าที่ถูกเบลอไว้เป็นบางส่วน ส่งสัญญาณถึงความเจ็บปวดและการต่อสู้ที่แวนโก๊ะเผชิญเมื่อเขาต่อสู้กับสุขภาพจิตของเขา อย่างไรก็ตาม ยังมีประกายของความยืดหยุ่นในสีสันที่สดใสและกล้าหาญซึ่งบอกให้เราทราบเกี่ยวกับความหลงใหลในชีวิตและศิลปะของเขาที่ไม่หยุดยั้ง ภาพวาดนี้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะมันสรุปช่วงเวลาที่ยากลำบากในชีวิตของแวนโก๊ะ แต่ยังตั้งอยู่เป็นหลักฐานของความงดงามที่สามารถเกิดขึ้นจากความทุกข์ใจ