Het portret vangt de figuur van een man in een contemplatieve pose, bijna alsof hij halverwege een gedachte is onderbroken. Hij draagt een donkere, vloeiende jas, afgezet met een opvallende blauwe bies, en zijn blik is licht omhoog gericht, alsof hij buiten de grenzen van de kamer kijkt. De belichting suggereert een schemerige studio, met hints van onafgemaakte doeken en de gereedschappen van het vak verspreid om hem heen.

Het meesterlijke gebruik van licht en schaduw door de kunstenaar, de rijke texturen van de stof, de manier waarop de figuur uit de duisternis lijkt tevoorschijn te komen, maken het onderwerp zowel geïsoleerd als diepgaand. Het spreekt over introspectieve momenten, een denkende geest, het creatieve proces zelf. De kunstenaar lijkt ernaar te hebben gestreefd niet alleen de gelijkenis, maar ook de ziel van het onderwerp vast te leggen.

Het algehele effect is er een van stille waardigheid en intellectuele nieuwsgierigheid, een venster op een moment van creatieve eenzaamheid.