W tym urzekającym dziele majestatyczna fasada Katedry w Rouen ożywa w blasku wspaniałego słońca, oświetlając złożone detale jej gotyckiej architektury. Powierzchnie z cegły i kamienia są pokryte małymi plamami koloru — złocistymi żółciami i głębokimi błękitami — które wydają się lśnić i tańczyć w intensywnym świetle. Pędzle Moneta są zarówno ekspresyjne, jak i spontaniczne; ruchy w różnych odcieniach przechodzą od dynamicznych do delikatnych, co tworzy rytm, gdy oczy wędrują po płótnie.

Kompozycja przyciąga widza pięknie zrównoważoną strukturą, ale żywe interpretacje Moneta nadają mu wrażenie ruchu, jakby promienie słoneczne mogły zalać katedrę w każdej chwili. Stanie przed tym obrazem to doświadczenie porównywalne do bycia otulonym ciepłym uściskiem; jest w nim namacalna energia, która wydaje się drgać z samej istoty życia. Kontekst historyczny ma tu kluczowe znaczenie; namalowane w czasie badań Moneta na temat światła i atmosfery, to dzieło ucieleśnia podstawowe wartości ruchu impresjonistycznego, przekraczając jedynie reprezentację, zapraszając widzów do poczucia ducha sceny, a nie tylko do jej obserwacji.