Wielkość katedry oszałamia; strzeliste łuki i ogromne kolumny wznoszą się ku niebu wypełnionemu światłem. Artysta w mistrzowski sposób uchwycił skalę i powagę przestrzeni, wciągając wzrok w samo jej serce. Na pierwszym planie podwyższona ambona, nakryta bogatym czerwonym materiałem, stanowi centralny punkt, gdzie postać, zarysowana na tle światła, wydaje się wygłaszać kazanie.

Kompozycja wykorzystuje silne poczucie perspektywy; linie zbiegają się, tworząc punkt zbiegu, który wciąga widza w dzieło, wywołując poczucie czci i kontemplacji. Wyciszona paleta barw, zdominowana przez ciepłe, ziemiste tony, przyczynia się do atmosfery cichej kontemplacji, wzmocnionej miękkim, rozproszonym światłem, które wydaje się emanować z niewidocznych źródeł. Tworzy poczucie głębi i przestrzeni oraz dodaje dramatyzmu scenie. Poniżej zgromadzili się wierni. Kontrast między światłem i cieniem, który jest znakiem rozpoznawczym stylu artysty, podkreśla święty charakter otoczenia.